Captured x.1

Entered in another dimension, everything around you is moving slowly, random thoughts are coming to your brain playlist all the time ....Although your brain is occupied you run faster than you can, you jump over rocks, bushes, fallen branches, you search for place to hide, to run away from the thing that is skulking you for two days. But still the concentration about saving your life is smaller, nevertheless the thoughts about the mistakes that you have made in your life are the first that come in your mind, some people say that that is happening when someone is facing death....


But if I only concentrate myself on the escape, the death will be far away....

I was running even faster than before, if someone was measuring probably I was going to make the new world record.... But after few trips I lost my hope about surviving, even I didn't wanted I was still moving slower then few minutes ago....

I started to hear his heavy steps behind me, the hit of his claws on the dry foliage was quicken, he was accelerating, for one moment I thought that he was breathing on my neck, the next moment he was behind me....

I was scared to look back, to see his face. but I was feeling his breath all over my body, so I gathered my courage to turn my head back...

In the moment when I turned my head back I had one second to see him. The week moon light which was finding her way between the tree leafs and braches fall down on his face, those horrifying teeth, those yellow eyes, I will never forget that view. After that second I saw his claw in front of my eyes, and after there was only darkness .... (that was a bad hit, a very bad hit)

Next thing that I remember is that I woke up all stiff in one cave, on the end of the cave there was a fire...

To be continued ....

.... part x.x1

People, life, earth, even me are just one grit of sand in all Mediterranean coasts…. But from what, from space? Not really…. They have big importance in this Universe, but they are almost nothing for the time…. Everything will stay, maybe not as we know it, but in different type of magic, only time will leave us and never show again…. It will leave scars, it will give us the opportunity to change future, but it will take our virginity once forever…. When we should stop?


When should we stop the Earth from spinning!?

When we are going to say: It’s enough, we need change, we must start from the beginning again and start walking in opposite direction of wisdom this time…. We can say it any time, but it’s really hard to make Earth spinning in opposite direction….

If the humanity as magical force in this time of the world it`s not going to start breaking I will, better something then nothing. I am not going to make change in our time, but I will make in mine….

I`ll start from the beginning and start walking away from the path that I took few years ago, I got new opportunity, and I am planning to us it….

I am scared because I don`t know what am I going to find in the new world of mine, I know that it won’t be easy, there will be a lot of rivers to cross, a lot of rocks to jump over , it won`t be the same road that I was used in driving with speed of time on it, it will be new, different, maybe interesting in some moments, hard to adjust but worth…. It will be the trip that it will bring me on the side of life that everyone are saying is the perfect one…. But perfectness is individual, when a blind men eyes are reborn, his first view Is perfect, if he continue looking in same thing, he will see that edges are not as sharp as they should be….

However, I started typing faster than I can think so I went near the bottom (of the page), and I don`t like that…. (Bottoms are for losers)

Officially from now one I walked back and made the other turn on that crossroad….

Believers says “Let luck or Jesus be on my side” , I will say let Wisdom rule with my head, let heart keep playing with my feelings and it will be good if my brain starts working as soon as possible also…..

Live long and prosper….

патување - ТРИП

Кабината се затресе, се слушна звукот на работењето на моторите, а внатре во телото знаеш дека се движиш.

Низ сите кабини, ходници одекна гласат на капетанот на бродот: „Ова е нова ера, ера на луѓето„ ова беа зборовите на капетанот кои нема никогаш да ги заборавам, после неколку секунди неговиот глас повторно одекна одекна, но овој пат со зборовите „Со полна пареа„. Тој чуден звук кој го даваа моторите повторно се слушна но овој пат имаше различна боја. Тогаш знаев дека излеговме од пристаништето и запловивме кон нашата дестинација.

Како пријател на главниот инжињер отидов да го посетам, неговата соба беше на другиот крај на брогот една палуба погоре, по патот го сретнав целиот екипаж, кој од што е возбуден не знаеше каде оди, како растрчани деца на екскурзија, како пчели кои брмчаат наокулу се движе наокулу збунети и незнаеја кој пат да го фанат. Но ни јас не бев поарен од нив, толку бев збунет што барав скали за да се качам една палуба погоре, на крајот се досетив и дотрчав до лифтот. Кога стигнав пред неговата кабина с ија наместив кошулата, косата и влегов. Внатре тој како и секогаш нешто тапкаше на компјутерот, ми рече да почекам две минути. Јас веднаш застанав до прозорецот, и се восхитував на убавината на овој свет, на ѕвездите, на се.

Кога го прашав кога ќе стигниме тој ми одговори наскоро.

Поминаа два дена и капетановиот глас пак се слушна насекаде низ бродот, иако кажаното беше кратко останатите сакаа да го слушнат. Зборот „стигнавме„

Што тој го кажа повторно го возбуди екипажот. Јас истрчав до мојот пријател да гозамолам да дојдам со нив, тој ми дозволи и јас се вратив во мојата кабина да се спремам.

Причината поради која сакав да да се симнам е свежиот воздух кој ми годеше, бидејќи по една година помината во вселената дишејќи вештачки воздух ми требаше свежост, а другата причина е желбата со која сакав да ја посетам планетата со 112 месечин, планетата Алора. Се спуштивме на планетата со мини шатл, ние го поставивме логорот а научниот тим ги правеше експериментите поради кои дојдовме овде. Кога дојде ноќта, сите наседнати околу оганот раскажувавме приказни за духови, искрено јас повторно се почуствував како извидник кога погледнав нагоре кон небото почнав да ги бројам месечините, избројав 37, а останатите се гледаат само од другата страна на планетата.

Кога дојде утрото се спакувавме и се вративме на бродот, вака заврши мојата пва посета ма мекој друга планета.......

п.с.

не е нешто ама сепак е нешто.....

ПОМОШ!!! МЕ КИДНАПИРАА ВОНЗЕМЈАНИ

Се се случи вака...

Беше 5 часот наутро, јас спиев во мојот кревет кога слушнав некое шушкање во собата, преплашен се стуткав во ќебето и пробав да продолжам да спијам, не поминаа десет секунди а го слушнав моето куче со еден болен и краток крик. Во истиот миг шушкањето се повтори, завртувајќи се целиот наежен ги отворив полека очите кога пред мене се појави темна силуета, и ПАААК!!! нешто ме пецна во градите.

Следното нешто што се сеќавам беше се разбудив во бела соба, гол лежејќи на мев на еден чден кревет, околу мене имаше ласери и секакви чуда. На крајот од собата ги здогледав тие одвратни суштества кои ме киднапираа, едното од нив се заврте и почна да оди на кај мене. Тие црвени очи, тие долги уши, тие неизмиени заби, нема никогаш да ги заборавам.

Кога се доближи до мене извади едно дудуле го намачка со некоја маст и ШТРАК!!!!!!!

А јас ААААААААААААААА!!!!!!

Таа болка, тоа гадно чуство што го почуствував во задникот нема никогаш да го заборавам.

Откако го извади, се повртка на околу и зема уште едно но овој пат многу поголемо, јас плаќејќи се молев да не го прави тоа а тој пак ШТРАК!!!!!!!!

А јас пак: ААААААААААА!!!!!!!

Во тој момент се разбудив дома целиот препотен...

Заблагодарувајќи му се на бога што заврши кошмарот се облеков и испаднав надвор и тогаш го видов кучетп како шета со дудуле во газот(задниокот).

И јас тогаш: НЕЕЕЕЕЕЕЕ!!!!!!!!

После ова доживување ми се разјасни мистеријата зошто вонземјаните секогаш слетуваат во поле со пченка.......
just like this

Нешто повеќе за мене!!!

Сонцето уште не беше изгреано а мојата глава излегуваше надвор, беше 05.13 часот кога моето цело тело испадна надвор. Ги отворив очите и пред мене погледнав големо лице како со насмевка гледа во мене. Тогаш сванав дека јас штотуку сум се родил,и веднаш почнав да ги бројам прстите на рацете и нозете за да видам дали сум нормален, откако се уверив го започнав мојот прв плач.
П.С.
Ова се моите први 55 секунди од животот, но не и крајот на животот. Статијата продолжува............. Live long and prosper

ова беше пост со кој започнав да блогирам на крвниот оннет....
или во еден збор мојот прв пост на тука